Κωνσταντοπούλου: «Βιομηχανία ψευδομηνύσεων για να με απενεργοποιήσουν»

Σε υψηλούς τόνους τοποθετήθηκε στη Βουλή η Ζωή Κωνσταντοπούλου, κατά τη συζήτηση που αφορούσε αιτήματα για άρση της βουλευτικής ασυλίας της, καταγγέλλοντας ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μία συστηματική σειρά μηνύσεων που, κατά την εκτίμησή της, έχουν στόχο να περιορίσουν τόσο την πολιτική όσο και τη δικηγορική της δραστηριότητα.

Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας έκανε λόγο για «βιομηχανία ψευδομηνύσεων» και απέδωσε πολιτικά κίνητρα στις υποθέσεις που έχουν φτάσει στη Βουλή.

Οι συγκεκριμένοι χαρακτηρισμοί και οι καταγγελίες αποτελούν θέσεις της ίδιας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και δεν συνιστούν διαπιστωμένο γεγονός από ανεξάρτητη δικαστική κρίση.

Η παρέμβασή της πραγματοποιήθηκε σε μία περίοδο κατά την οποία η Βουλή έχει εξετάσει επανειλημμένα αιτήματα άρσης της ασυλίας της για διαφορετικές υποθέσεις.

Στις 17 Σεπτεμβρίου, η Ολομέλεια αποφάσισε άρση της ασυλίας της σε σχετική ψηφοφορία, με 175 ψήφους υπέρ και 90 κατά, σύμφωνα με τον ANT1.

Κωνσταντοπούλου: Τι υποστήριξε στη Βουλή

Κατά την ομιλία της, η Ζωή Κωνσταντοπούλου υποστήριξε ότι υπάρχει οργανωμένη παραγωγή μηνύσεων σε βάρος της.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ο στόχος αυτής της διαδικασίας είναι, κατά την άποψή της, να περιοριστεί η δυνατότητά της να ασκεί τα καθήκοντά της ως πολιτική αρχηγός, βουλευτής αλλά και δικηγόρος οικογενειών θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών.

Η ίδια συνέδεσε τις υποθέσεις που εξετάζονται με την ευρύτερη δημόσια και κοινοβουλευτική δραστηριότητά της.

Παράλληλα, άσκησε έντονη κριτική τόσο στην κυβέρνηση όσο και στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση τους απέναντι στα αιτήματα άρσης της ασυλίας της.

Οι αιτιάσεις αυτές αποτελούν πολιτικούς ισχυρισμούς της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας και δεν έχουν υιοθετηθεί ως διαπιστώσεις από τα κόμματα στα οποία απευθύνονται.

Η υπόθεση με τον αστυνομικό στη Λάρισα

Μία από τις υποθέσεις στις οποίες αναφέρθηκε αφορά αστυνομικό που υπηρετεί στη Λάρισα.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου υποστήριξε ότι ο συγκεκριμένος αστυνομικός είχε βρεθεί κοντά στην ίδια και σε ανθρώπους που ασχολούνταν με την υπόθεση των Τεμπών τον Μάρτιο του 2026.

Κατά την εκδοχή της, ο αστυνομικός τούς ακολουθούσε χωρίς να είναι γνωστή σε εκείνους η υπηρεσιακή του ιδιότητα και χωρίς, όπως υποστήριξε, να εξηγήσει για ποιον λόγο βρισκόταν εκεί.

Η υπόθεση αυτή συνδέεται με δικογραφία που σχηματίστηκε έπειτα από καταγγελία αστυνομικού του Τμήματος Μεταγωγών Λάρισας και αφορά, σύμφωνα με τον ANT1, ενδεχόμενη παράβαση της νομοθεσίας για την προστασία προσωπικών δεδομένων.

Αυτό είναι σημαντικό να διαχωριστεί από τους ισχυρισμούς της κ. Κωνσταντοπούλου περί παρακολούθησης.

Η ύπαρξη δικογραφίας είναι καταγεγραμμένο γεγονός, ενώ η ερμηνεία των κινήτρων ή των ενεργειών του αστυνομικού αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης και ενδεχόμενης δικαστικής διερεύνησης.

Η σύνδεση που έκανε με την υπόθεση των Τεμπών

Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας συνέδεσε την υπόθεση με τη δραστηριότητά της ως δικηγόρου οικογενειών θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη.

Όπως ανέφερε, το περιστατικό στη Λάρισα σημειώθηκε σε μία περίοδο κατά την οποία οι οικογένειες επιχειρούσαν να αποκτήσουν πρόσβαση σε πρωτογενές υλικό που σχετιζόταν με την έρευνα.

Η ίδια υποστήριξε ότι υπήρχε υλικό από το 2023 το οποίο, κατά την εκτίμησή της, δεν είχε αξιοποιηθεί ή παραδοθεί εγκαίρως.

Πρόκειται και πάλι για θέση που διατύπωσε η ίδια ενώπιον της Βουλής.

Η υπόθεση των Τεμπών έχει αποτελέσει επί χρόνια αντικείμενο πολιτικής, δικαστικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης, με διαφορετικές πλευρές να διατυπώνουν διαφορετικές εκτιμήσεις για τη διαχείριση αποδεικτικού υλικού και την πορεία των ερευνών.

Η δεύτερη υπόθεση και ο Χριστόφορος Σεβαστίδης

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφέρθηκε επίσης σε δεύτερη μήνυση, που συνδέεται με τον Χριστόφορο Σεβαστίδη.

Κατά την τοποθέτησή της, απέδωσε στον ίδιο πολιτικά κίνητρα και υποστήριξε ότι ενεργεί σε συνεννόηση με την κυβέρνηση.

Πρόκειται για σοβαρό ισχυρισμό που αποδίδεται αποκλειστικά στην κ. Κωνσταντοπούλου.

Δεν υπάρχει, με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες, ανεξάρτητη δικαστική διαπίστωση που να επιβεβαιώνει ότι ο Χριστόφορος Σεβαστίδης ενεργεί κατ’ εντολή κυβερνητικών στελεχών.

Για αυτό και η συγκεκριμένη αναφορά πρέπει να παρουσιάζεται ως πολιτική καταγγελία και όχι ως αποδεδειγμένο γεγονός.

Η κριτική προς Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ

Μεγάλο μέρος της ομιλίας της στράφηκε εναντίον της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας επέκρινε τους βουλευτές των δύο κομμάτων που υπερψήφισαν αιτήματα άρσης της ασυλίας της και υποστήριξε ότι με τη στάση τους νομιμοποιούν, κατά την άποψή της, μία πολιτικά υποκινούμενη διαδικασία.

Η κριτική της ήταν ιδιαίτερα αιχμηρή.

Οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποίησε για πολιτικά πρόσωπα και κόμματα αποτελούν μέρος της κοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης και δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ουδέτερες διαπιστώσεις.

Από την άλλη πλευρά, η άρση βουλευτικής ασυλίας δεν αποτελεί από μόνη της κρίση επί της ενοχής ή αθωότητας ενός βουλευτή.

Τι σημαίνει στην πράξη η άρση ασυλίας

Η άρση ασυλίας συχνά δημιουργεί σύγχυση στη δημόσια συζήτηση.

Όταν η Βουλή αποφασίζει ότι ένας βουλευτής δεν προστατεύεται από την ασυλία του για μία συγκεκριμένη υπόθεση, αυτό δεν σημαίνει ότι τον θεωρεί ένοχο.

Σημαίνει ότι επιτρέπει στη Δικαιοσύνη να εξετάσει την υπόθεση χωρίς το θεσμικό εμπόδιο της κοινοβουλευτικής ασυλίας.

Η αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και η τελική κρίση ανήκουν στη Δικαιοσύνη.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ίδια η Ζωή Κωνσταντοπούλου υποστηρίζει ότι οι επανειλημμένες αιτήσεις έχουν πολιτικό χαρακτήρα.

Άλλες πλευρές αντιμετωπίζουν τις διαδικασίες ως εφαρμογή της συνήθους κοινοβουλευτικής και δικαστικής διαδικασίας.

Η απόφαση της Ολομέλειας

Στις 17 Σεπτεμβρίου 2026 η Ολομέλεια της Βουλής αποφάσισε την άρση ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Στη σχετική ψηφοφορία συμμετείχαν 265 βουλευτές.

Υπέρ ψήφισαν 175 και κατά 90.

Λίγες ημέρες νωρίτερα, η Επιτροπή Δεοντολογίας είχε εισηγηθεί κατά πλειοψηφία την άρση της ασυλίας για δύο υποθέσεις.

Η Επιτροπή εξετάζει τέτοιου είδους αιτήματα πριν αυτά φτάσουν στην Ολομέλεια.

Δεν είναι η πρώτη αίτηση άρσης ασυλίας της

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει βρεθεί και στο παρελθόν αντιμέτωπη με αιτήματα άρσης της βουλευτικής της ασυλίας.

Τον Ιούλιο του 2026, για παράδειγμα, η Ολομέλεια είχε εγκρίνει αίτημα σε άλλη υπόθεση, η οποία αφορούσε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση.

Τότε η ίδια είχε επίσης υποστηρίξει ότι οι διαδικασίες είχαν στόχο να την περιορίσουν πολιτικά και να εμποδίσουν τη δράση της για υποθέσεις όπως τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αυτό αποτελεί σταθερό στοιχείο της δικής της πολιτικής αφήγησης γύρω από τα αιτήματα άρσης της ασυλίας της.

Οι διαφορετικές υποθέσεις δεν πρέπει να συγχέονται

Είναι σημαντικό να διαχωριστούν οι διαφορετικές δικογραφίες.

Δεν πρόκειται όλες για την ίδια υπόθεση ούτε προέρχονται από τον ίδιο μηνυτή.

Μία από τις υποθέσεις που συζητήθηκαν πρόσφατα σχετίζεται με αστυνομικό στη Λάρισα και ζήτημα προσωπικών δεδομένων.

Άλλη αφορά τον Χριστόφορο Σεβαστίδη.

Προηγούμενες διαδικασίες αφορούσαν άλλους μηνυτές και διαφορετικά αδικήματα, μεταξύ των οποίων συκοφαντική δυσφήμιση.

Η ύπαρξη πολλών αιτημάτων άρσης ασυλίας δεν σημαίνει ότι πρόκειται για μία ενιαία δικαστική υπόθεση.

Το πολιτικό επιχείρημα της Πλεύσης Ελευθερίας

Η πολιτική θέση που προβάλλει η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ότι η συσσώρευση αυτών των υποθέσεων δεν είναι τυχαία.

Υποστηρίζει ότι συνδέεται με τη δημόσια παρουσία της, την αντιπολιτευτική της δράση και τη συμμετοχή της σε δικαστικές διαδικασίες με έντονο πολιτικό και κοινωνικό ενδιαφέρον.

Αυτό είναι το βασικό επιχείρημα που ανέπτυξε και στη συγκεκριμένη συνεδρίαση.

Δεν προκύπτει, ωστόσο, από τις δημόσια διαθέσιμες πληροφορίες ότι έχει υπάρξει δικαστική κρίση που να επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό περί οργανωμένης «βιομηχανίας ψευδομηνύσεων».

Η σημασία της διάκρισης ανάμεσα σε καταγγελία και γεγονός

Σε τέτοιου είδους πολιτικές αντιπαραθέσεις είναι κρίσιμη η σωστή χρήση των όρων.

Όταν ένα πολιτικό πρόσωπο κάνει λόγο για «παρακράτος», «πολιτική δίωξη» ή οργανωμένη προσπάθεια εξουδετέρωσής του, πρόκειται για αξιολογική και πολιτική καταγγελία.

Για να παρουσιαστεί κάτι τέτοιο ως γεγονός απαιτούνται αποδεικτικά στοιχεία και ανεξάρτητη θεσμική ή δικαστική επιβεβαίωση.

Μέχρι τότε, η δημοσιογραφική παρουσίαση οφείλει να ξεκαθαρίζει ποιος λέει τι.

Στην προκειμένη περίπτωση, οι συγκεκριμένες καταγγελίες προέρχονται από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Η Βουλή και η δικαστική διαδικασία

Ο ρόλος της Βουλής περιορίζεται στην απόφαση για το αν πρέπει να αρθεί η ασυλία.

Δεν αποφασίζει αν στοιχειοθετείται το αδίκημα.

Εφόσον αρθεί η ασυλία, η υπόθεση μπορεί να ακολουθήσει τη συνήθη δικαστική πορεία.

Οι εμπλεκόμενοι μπορούν να παρουσιάσουν τους ισχυρισμούς τους και τα αποδεικτικά τους στοιχεία ενώπιον των αρμόδιων αρχών.

Η δικαστική διαδικασία είναι εκείνη που μπορεί τελικά να κρίνει την ουσία κάθε καταγγελίας.

Γιατί η υπόθεση αποκτά πολιτικό βάρος

Η υπόθεση έχει αυξημένο πολιτικό ενδιαφέρον για δύο βασικούς λόγους.

Πρώτον, αφορά την πρόεδρο κοινοβουλευτικού κόμματος.

Δεύτερον, η ίδια συνδέει τις αιτήσεις άρσης ασυλίας με τη δραστηριότητά της σε εξαιρετικά φορτισμένες δημόσιες υποθέσεις, με κυριότερη εκείνη των Τεμπών.

Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον στο οποίο η νομική διάσταση και η πολιτική αντιπαράθεση αλληλεπικαλύπτονται.

Η μία, όμως, δεν πρέπει να συγχέεται με την άλλη.

Οι αναφορές στον πατέρα της, Νίκο Κωνσταντόπουλο

Κατά την ομιλία της, η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναφέρθηκε και στον πατέρα της, Νίκο Κωνσταντόπουλο.

Συνέδεσε τη δική της υπόθεση με δικαστικές και πολιτικές διαδικασίες στις οποίες συμμετέχει και εκείνος.

Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη δίκη για τον θάνατο του Σήφη Βαλυράκη, στην οποία τόσο η ίδια όσο και ο πατέρας της έχουν νομική παρουσία.

Χρησιμοποίησε αυτή την αναφορά για να ενισχύσει το επιχείρημά της ότι η οικογένειά της βρίσκεται, κατά την άποψή της, στο στόχαστρο.

Και αυτή η σύνδεση αποτελεί μέρος της δικής της πολιτικής τοποθέτησης.

Η επόμενη ημέρα

Μετά την κοινοβουλευτική απόφαση, το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δικαστικές διαδικασίες που μπορεί να ακολουθήσουν.

Η άρση ασυλίας επιτρέπει στις αρμόδιες αρχές να εξετάσουν τις σχετικές δικογραφίες.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει ξεκαθαρίσει ότι θεωρεί τις διαδικασίες πολιτικά υποκινούμενες και ότι σκοπεύει να συνεχίσει τόσο την κοινοβουλευτική όσο και τη δικηγορική της δραστηριότητα.

Η ουσία των υποθέσεων, πάντως, θα κριθεί στα αρμόδια δικαστικά όργανα και όχι στη δημόσια αντιπαράθεση.